choroby odzwierzęce. dirofilarioza. pasożyty. weterynarz. Mamy w Polsce inwazję nicieni – ostrzegają lekarze weterynarii. Wtórują im ci, którzy leczą nas – ludzi, bo pasożyty te wywołują dirofilariozę, która groźna jest także dla człowieka. Choroba spotykana była w krajach tropikalnych, teraz zadomowiła się w Europie.

Koronawirusy mogą występować nie tylko u nas, opiekunów zwierzaków, ale i u naszych podopiecznych. W przeciwieństwie do najnowszego ludzkiego wirusa z rodziny koronawirusów (SARS-CoV-2), kocie koronawirusy FCoV są znane lekarzom od lat. Zaliczają się do nich feline enteric coronavirus (FECV) oraz wirus feline infectious peritonitis (FIPV), który wywołuje śmiertelne zakaźne zapalenie otrzewnej kotów (ZZOK lub FIP). Z powodu tego wirusa ludzie z osłabionym systemem odpornościowym cierpią na objawy podobne objawom grypy. Spis treści Czy Covid-19 jest zagrożeniem dla kota?Koronawirus kota – droga zakażenia i właściwościObjawy koronawirusa u kota – jakie objawy kliniczne wykazuje zainfekowany kot?Jak rozpoznać koronawirusa u kota?Jak leczy się infekcję koronawirusem u kota?Koronawirus u kota – jakie są prognozy?Jak ochronić kota przed koronawirusami? Czy Covid-19 jest zagrożeniem dla kota? Pod koniec roku 2019 w Chinach odnotowano pierwsze przypadki infekcji koronawirusem SARS-CoV-2 u człowieka. Na całym świecie choruje obecnie tysiące osób, jednak na pytanie, skąd wziął się wirus SARS-CoV-2, dalej nie znaleziono jednoznacznej odpowiedzi. Stan wiedzy naukowców na ten moment opiera się na przypuszczeniach, że wirus ten, wywołujący duszności, przenoszony jest na człowieka przez nietoperze, łuskowce oraz węże. Przekazanie wirusa SARS-CoV-2 kotu przez człowieka i odwrotnie jest według badaczy mało prawdopodobne. Także dla psów i innych zwierząt, na przykład świń czy kur, choroba Covid-19 nie powinna stanowić zagrożenia, pomimo pozytywnego wyniku testu u psa z Hongkongu po zbadaniu jego nosa i kufy. By stwierdzić faktyczne zainfekowanie wirusem SARS-CoV-2, jego obecność musi zostać stwierdzona w organizmie. W tamtym przypadku obecność SARS-CoV-2 na powierzchni tylko nosa i pyszczka psa wynikała z jego bezpośredniego kontaktu z ciałem opiekuna, u którego potwierdzono Covid-19. Samo zwierzę nie wykazuje objawów infekcji. Niemniej w kontaktach ze zwierzętami należy utrzymywać możliwie jak najwyższą higienę. Najprawdopodobniej Covid-19 nie stanowi dla kotów zagrożenia, jednak znane od lat kocie koronawirusy (FCoV) mogą stanowić dla nich nawet zagrożenie życia. Jakie wirusy zaliczają się do grupy niebezpiecznych dla kota, jakie są objawy infekcji i jak można ochronić kota przed zarażeniem, dowiesz się z tego artykułu. (ostatnia aktualizacja: 13/03/20) Koronawirus kota – droga zakażenia i właściwości Do występujących u kotów koronawirusów FCoV należą feline enteric coronavirus (FECV) oraz wirus feline infectious peritonitis (FIPV). To dwa biotypy tego samego wirusa, które jednak znacznie się od siebie różnią. Biotyp jelitowy: Feline enteric coronavirus (FECV) Ten wirus nie jest wcale u kotów taki rzadko występujący, zwłaszcza u kotów hodowlanych czy żyjących w dużych skupiskach, na przykład przytuliskach. Koty mogą ulec zarażeniu poprzez pośredni lub bezpośredni kontakt z wydzielinami dróg oddechowych, zakażonym kałem lub moczem. Możliwe więc, że kot zarazi się tym wirusem pośrednio, na przykład pijąc wodę z zainfekowanej miski lub korzystając z kuwety zakażonego kota, bądź bezpośrednio podczas zabawy z zakażonym kotem. Wirusy dostają się do jelit, gdzie najpierw namnażają się w komórkach nabłonkowych, a następnie atakują węzły chłonne i komórki żerne. Biotyp fipogenny: Wirus feline infectious peritonitis (FIPV) Infekcja tym wirusem zdarza się znacznie rzadziej niż feline enteric coronavirusem. Jest to związane z drogą zakażenia FIPV – zakażenie nie następuje w wyniku bezpośredniego lub pośredniego kontaktu z zarażonym kotem, a przypadkowych mutacji feline enteric coronavirusa w komórkach żernych. Należy więc stąd wnioskować, że każdy zarażony FECV kot jest potencjalnie nosicielem również wirusa FIPV. Infekcja nie jest też jednak zawsze równoznaczna z tym, że wystąpią jej objawy. Jedynie 5 do 10% dotkniętych wirusem FECV kotów w ciągu swojego życia zachoruje na FIP, przy czym znakomita ich większość to koty młode, do 1 roku życia, lub z osłabionym za sprawą innych infekcji (np. FeLV, FIV) systemem odpornościowym. Gdy zainfekowane fagocyty dostaną się do krwi, zaczynają ekspansję na cały organizm kota i wyrządzają w nim ogromne szkody. Te zależą od przebiegu choroby: Wysiękowa forma FIP warunkuje zapalenia błony surowiczej wyścielającej organy klatki piersiowej, jamy brzusznej i jamy miednicy. Bezwysiękowa forma FIP powoduje wystąpienia ziarniniaków przede wszystkim w wątrobie, śledzionie, trzustce oraz gruczołach limfatycznych. Objawy koronawirusa u kota – jakie objawy kliniczne wykazuje zainfekowany kot? Pierwsze objawy infekcji koronawirusem feline infectious peritonitis u kota mogą wystąpić po już kilku dniach od zainfekowania albo dopiero po kilku miesiącach. Ponieważ wirus atakuje wiele różnych narządów – nerki, wątrobę, centralny układ nerwowy – również objawy kształtują się różnorodnie. Zaliczają się do nich na przykład: Objawy ogólne: nawracająca gorączka, osłabienie i zmęczenie Nagłe zmiany w zachowaniu kota: nerwowość lub strach Zaburzenia ruchowe, na przykład niedowład kończyn lub problemy z koordynacją (ataksje) Zabarwione na żółto błony śluzowe i powłoki oczu (Hiperbilirubinemia) Problemy ze wzrokiem Utrata wagi z jednoczesnym zwiększeniem się obwodu brzucha (wodobrzusze) Duszności FIP niestety zwykle kończy się u kota utratą życia, FECV natomiast wywołuje jedynie łagodne zapalenia jelit, objawiające się biegunkami i podwyższoną temperaturą. Jak rozpoznać koronawirusa u kota? Twój kot śpi ostatnio zadziwiająco długo? Być może występują u niego podejrzane objawy? Bez dwóch zdań musisz się z nim udać do weterynarza na wizytę. Jeśli po przeprowadzaniu z Tobą wywiadu oraz odbyciu ogólnych badań klinicznych u kota wystąpi podejrzenie infekcji koronawirusem, weterynarz do ostatecznej diagnozy może dojść na trzy sposoby: Poprzez pośrednie wykrycie patogenów: z próbkami surowicy krwi lub wydzieliny brzusznej dzięki specjalnie opracowanym testom można określić ilość przeciwciał wykształconych przez system immunologiczny. Poprzez bezpośrednie wykrycie patogenów: z próbkami kału, surowicy krwi lub wydzieliny brzusznej można w środowisku laboratoryjnym przeprowadzić badanie molekularno-biologiczne. Jest to najpewniejsza forma diagnozy. Poprzez diagnostykę laboratoryjną: zmniejszenie się ilości czerwonych ciałek krwi (erytrocytów), albuminy, własnych komórek immunologicznych (limfocytów i trombocytów), a także wzmożona koncentracja białek osocza i fibrynogenu mogą świadczyć o obecności wirusa FIPV. Jak leczy się infekcję koronawirusem u kota? Biegunki i gorączkę wynikające z zakażenia wirusem FECV leczy się na drodze nieskomplikowanej farmakoterapii. FIPV z kolei wywołuje niestety chorobę nieuleczalną. Istnieje jednak wiele środków wspomagających, które poprawią jakość życia kota w ostatnim jego okresie i zniwelują odczuwany przez niego, związany z chorobą ból. Jeśli środki te przestają działać, niestety, ale trzeba rozważyć wraz z zaufanym weterynarzem zabieg uśpienia pupila, by zaoszczędzić mu cierpienia. Koronawirus u kota – jakie są prognozy? Prognoza w przypadku zarażenia się wirusem FECV jest zwykle optymistyczna, niestety istnieje to kilkuprocentowe ryzyko wykształcenia się wirusa FIPV. Jeśli badania wykażą obecność FIPV, niestety trzeba liczyć się z utratą pupila. Jak ochronić kota przed koronawirusami? Przed zainfekowaniem kocimi koronawirusami mogą ochraniać następujące środki zapobiegawcze: Regularne czyszczenie kuwety, misek i poidełek Unikanie kontaktów pupila z chorymi kotami Częste kontrole weterynaryjne, zwłaszcza kociąt i kotek w ciąży Przeciwko FIPV istnieje także szczepionka, która może być stosowana u kotów powyżej 16 miesiąca życia, jest jednak do dziś postrzegana jako dość kontrowersyjna. Lek. wet. Franziska G. Wszechstronne wykształcenie weterynaryjne uzyskała na Uniwersytecie Justusa Liebiga w Gießen (Justus-Liebig-Universität Gießen). Zdobyła tam doświadczenie w różnych dziedzinach, takich jak medycyna małych, dużych i egzotycznych zwierząt, a także farmakologia, patologia i higiena żywności. Obecnie udziela się jako autorka, pracuje także nad własną rozprawą naukową. Jej celem jest polepszenie ochrony zwierząt przed chorobami wywoływanymi przez patogeny bakteryjne. Oprócz naukowej wiedzy weterynaryjnej, jako szczęśliwa opiekunka psa, dzieli się także własnymi doświadczeniami. Dzięki temu potrafi jeszcze lepiej zrozumieć i wyjaśnić obawy i problemy, jak również powtarzające się pytania opiekunów dotyczące zachowania i zdrowia ich zwierząt domowych. Aleksandra Witkowska. Opuchnięta ręka brata po ugryzieniu przez nieszczepionego kota – odpowiada Dr n. med. Krzysztof Gierlotka. Ugryzienie przez kota a opuchlizna ręki – odpowiada Piotr Pilarski. Ugryzienie przez psa a infekcja – odpowiada Mgr Iwona Jakubiak. Ugryzienie przez nieznanego kota – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska.

[quote name='kolka_wet'] Pies i Ty zarazicie sie od kota, natomiast każdy inny chory gatunek nie jest źrodłem zarażenia. Zarazicie sie od kota, który wydala cysty, nie od każdego kota. Zarazicie sie też mięsem, roślinami zakazonymi cystami, jesli będziecie miec kontakt z siejacym kotem i np nie umyjecie rąk do jedzenia albo pocałujecie jego słodki pyszczek - koty myjąc się roznoszą po całej sierści ewentualne zarazki czy pasożyty. Kot jest najważniejszym siewca toksoplazmozy, bo wydalane przez niego oocysty są bardzo odporne na warunki zewnętrzne i długo przezywają w środowisku. Dodatkowo źródłem zakażenia jest mięso zawierające pierwotniaka, ale mięso surowe lub niedogotowane, bo obrobka cieplna i zamrażanie łatwo zabija pasożyta.[/quote] Hmmm... Powiem tak: Mnie uczono ( że głównym żródłem zarażenia jest spozywanie surowego bądź niedogotowanego mięsa. Ponoć jest to przyczyna zakażeń w 90% przypadków (dane szacunkowe -nie wiem, na podstawie jakich badań. Tak nam podawali i nie miałam podstaw, by nie wierzyć). Pozostałe przypadki (zakażeń od kota) to głównie dzieci bawiące się w piaskownicy (dzikie koty sie tam załatwiają, a dzieci biora zabawki do ust). Zdarzają sie też (baaardzo rzadko) przypadki zarażenia przez spojówki (kobieta gotuje obiad i pociera ręka oko podczas krojenia surowego mięsa). Kobieta ciężarna może mieć spokojnie w domu kota. Powinna mu sprzatać (albo lepiej niech zagoni do tego męża :eviltong: ) w kuwecie nie rzadziej niż co 24 godziny, bo do czasu 24godz nie dochodzi jeszcze do sporulacji i oocysty jeszcze nie są dojrzałe (nie zdolne do zakażenia), nawet jeśli są obecne w kale. Generalnie koty zazwyczaj wydalają oocysty przez 2 tygodnie życia, kiedy sa jeszcze młode. Potem juz nie zarażają. Badania: Można zbadac kał kota - czy sa w nim oocysty - ale nie odróżnimy, jesli będą tam inne kokcydia (nie zaszkodzi jednak wyleczyc kota i z tego). Kobieta może zbadać sobie poziom przeciwciał (IF lub ELISA). Jeśli stwierdzimy obecnośc przeciwciał IgM, znaczy, że do zakażenia doszło niedawno i może to byc groźne dla płodu (jeśli kobieta zakaziła sie w ciąży). Jeśli badamy obecnośc IgG, powinny być wykonane dwa badania w odstępie miesiąca. Jeśli miano przeciwciał wyraźnie rośnie, to do zakażenia doszło stosunkowo niedawno. Jeśli utrzymuje sie na stałym poziomie, to kobieta mogła zarazić się nawet i kilkanaście lat temu - Dziecku nic nie grozi.

Historia tego mężczyzny powinna być przestrogą. Dla wielu posiadaczy czworonogów zwierzęta te są jak członkowie rodziny. I tak jak oni obdarzane są nie tylko uczuciem, ale i jego manifestacją w postaci uścisków i pocałunków. Całowanie psa nie jest jednak dobrym pomysłem, a czułości tego typu mogą na nas ściągnąć poważne Lista wspólnych chorób psów i kotów nie jest może tak długa, jak mogłoby się wydawać, jednak już sam fakt jej istnienia powinien dać do myślenia właścicielom obu zwierzaków. Jeśli w Twoim domu wspólnie żyją pies i kot, to koniecznie dowiedz się, którymi chorobami mogą się od siebie zarazić. W tym wpisie skupimy się na schorzeniach dotykających mruczki, a niebezpiecznych także dla szczekających pupilów. Koci pazur To dla wielu właścicieli może być największe zaskoczenie. Koci pazur, czyli choroba, której już sama nazwa wskazuje, że dotyka głównie koty, może zaatakować także psa. Co więcej, kory bardzo często są jedynie nosicielami bakterii wywołującej chorobę. Koci pazur u psa, podobnie jak u człowieka, powoduje powiększenie węzłów chłonnych. Nieleczona choroba może prowadzić do bardzo poważnych powikłań, włącznie z zapaleniem mięśnia sercowego i zapaleniem mózgu. Choroby pasożytnicze To one są najczęściej przenoszone między zwierzętami różnych gatunków. Kot może zarazić psiego współlokatora między innymi: Tasiemcem, Glistą, Giargią, Świerzbowcem, Pchłami, Tęgoryjcami, Grzybicą, Paciorkowcem, Gronkowcem. Jeśli więc kot ma zdiagnozowaną chorobę pasożytniczą, powinien być izolowany od psa, ponieważ ryzyko zarażenia jest bardzo duże. Warto także profilaktycznie udać się z psem do weterynarza, aby ten sprawdził, czy przypadkiem nie doszło już do rozprzestrzenienia się pasożyta. Choroby układu pokarmowego Koty mogą przekazywać psom bakterie odpowiedzialne za schorzenia układu pokarmowego, takie jak chociażby salmonelloza, bakterie e-coli czy bakterie beztlenowe. Objawy są bardzo typowe i wspólne dla obu gatunków zwierząt: wymioty, biegunka, złe samopoczucie, brak apetytu. Warto wiedzieć Kot może zarazić psa wścieklizną i toksoplazmozą – to właśnie mruczki częściej są ich nosicielami. Rada? Zwierzęta domowe powinny być jak najczęściej kontrolowane przez weterynarza, odrobaczane i przede wszystkim szczepione. Warto także regularnie stosować środki przeciwko pchłom i kleszczom. W przypadku wystąpienia choroby u jednego pupila, niezbędne może być odizolowanie zwierząt od siebie. Czy panleukopenia jest przenoszona z kotów na psy. Eksperymentalne zakażenie kociąt i szczeniąt dowodzi, że wirus może powodować patologię z dokładnie tymi samymi objawami. Ze względu na czystość eksperymentu wybrano zwierzęta z tej samej grupy wiekowej. Ponadto, do celów diagnostycznych panleukopenii kotów, stosuje się zestawy Zaktualizowano Korona-kryzys odbija się na naszym życiu w rozmaitych jego aspektach. Zachowujemy odstęp od innych ludzi, unikamy zgrupowań, nie podajemy sobie rąk i zwracamy jeszcze większą uwagę na higienę. Koronawirus może dotknąć każdego z nas i choć wydaje się nie być groźniejszy od przeciętnej grypy, musimy chronić przede wszystkim ludzi starszych i tych o osłabionym systemie odpornościowym. Ale na co w czasach koronawirusa muszą zwrócić uwagę właściciele psów? Czy nasze pupile to potencjalne zagrożenie, a może same są grupą ryzyka? Nasz poradnik informuje Cię o najnowszych wynikach badań i rozwoju koronowej sytuacji. 1. Czy mogę zarazić mojego psa Covidem-19 lub on mnie? Zdaniem naukowców psy teoretycznie mogą zarazić się koronawirusem od właścicieli. Zarażenie w drugą stronę jest bardzo mało prawdopodobne. Potwierdza to projekt naukowców z północnych Włoch, którzy przebadali 540 psów, przede wszystkim z okolic Lombardii – regionu jednego z najmocniej dotkniętych epidemią Covid-19. Zwierzęta pochodziły częściowo z domów, których mieszkańcy przechodzili koronawirusa. Analiza wykazała obecność przeciwciał koronawirusa u 3,4 procent psów. Oznacza to, że przeszły one wcześniej infekcję wywołaną Sars-CoV-2. U żadnego z przebadanych zwierząt nie wykryto aktywnego wirusa. Testy trwały od marca do maja 2020 roku. Zarażenie psa wirusem przez osobę chora na Covid-19 nie jest zatem wykluczone. Aczkolwiek według aktualnych informacji psy nie odgrywają żadnej roli w rozprzestrzenianiu infekcji. Nie ma tez żadnych poszlak wskazujących na to, że zwierzęta są w stanie zainfekować ludzi. 2. Czy pies zarażony wirusem może umrzeć? Eksperci są w tym punkcie zgodni: Samo zakażenie psa koronawirusem niekoniecznie oznacza, że wirus namnaża się w drogach oddechowych zwierzęcia i że jest przez nie roznoszony. Zdaniem dyrektora Instytutu Friedricha-Loefflera w Greifswaldzie, Thomasa Mettenleitera, nie ma dowodów na to, że infekcja Covid-19 może okazać się śmiertelna dla zwierzęcia. W USA odnotowano co prawda śmierć psa, u którego wcześniej wykryto koronawirusa, ale zwierzę chorowało na nowotwór. Naukowcy na całym świecie są przekonani o niewielkiej podatności psów na Covid-19. Powinieneś podjąć wszelkie starania, aby nie zarazić się wirusem. Według aktualnego stanu wiedzy koronawirus przenosi się głównie z człowieka na człowieka. Do infekcji dochodzi bezpośrednio drogą kropelkową lub pośrednio przez skażone powierzchnie lub przedmiotyU psów istnieje inny rodzaj rodzaj koronawirusów, tzw. psi koronawirus CCoV. Dotyka on przede wszystkim szczenięta oraz osobniki o słabym układzie odpornościowym. Dla Ciebie jako właściciela psa ten typ wirusa jest zupełnie niegroźny. 3. Co zrobić z psem, jeśli obejmie mnie domowa kwarantanna? Wielu właścicieli psów najbardziej boi się domowej kwarantanny, wtedy wszak w żadnym wypadku nie wolno Ci wychodzić z domu. Spacer z psem możliwy jest tylko wtedy, jeśli mieszkasz w domu z ogrodem i wyprowadzasz zwierzę na terenie swojej posesji, nie wchodząc w kontakt z innymi osobami. Jeśli własnego ogrodu nie masz, musisz przygotować scenariusz awaryjny. Zrób listę osób, które mogłyby Ci pomów w opiece nad psem. Upewnij się, czy mogłyby wychodzić z psem na spacer czy też przejąć nad nim całkowitą opiekę biorąc go podczas Twojej kwarantanny do siebie. Najlepiej, jeśli znajdziesz dwie lub trzy osoby, które mogłyby Cię zastąpić w potrzebie. Jeśli Twój pies będzie przez innych tylko wyprowadzany na spacer, ale na czas kwarantanny zostanie z Tobą w domu, musisz koniecznie zwrócić uwagę na higienę smyczy i obroży. Tymczasowy opiekun psa nie powinien się do niego przytulać, a zakładanie obroży i przekazywanie smyczy z rąk do rąk powinno odbywać się tylko w jednorazowych rękawiczkach. Ponadto przy oddawaniu i odbieraniu czworonoga musisz zachować bezpieczny odstęp. Petsitter może psa odebrać z ogrodu, jeśli takowy jest, lub z klatki schodowej, podczas gdy Ty znajdujesz się w innym pomieszczeniu. Najlepiej, jeśli opiekun zatrzyma smycz i obrożę u siebie, abyś Ty wcale nie musiał ich dotykać. W ten sposób ochronisz go przed możliwą pośrednią infekcją CoVid-19. Jeśli nie ma w Twoim otoczeniu osób, które zajmą się Twoim psem na czas kwarantanny, poszukaj w internecie. W mediach społecznościowych tworzą się teraz całe grupy osób chętnych do pomocy przy wyprowadzaniu pupila na spacer. Jeśli nie masz także nikogo, kto mógłby podczas domowej kwarantanny zrobić dla Ciebie zakupy, odpowiednio wcześnie zrób zapasy niezbędnych produktów, które wystarczą na dwa tygodnie. Unikaj zbędnego chomikowania wielkich ilości artykułów. W każdej chwili możesz kupić karmę także online. Pamiętaj o zaopatrzeniu się w leki, w przypadku, jeśli Twój pies jakieś zażywa. Sprawdź karmę Josera i zadbaj o zdrowie swojego pupila 4. Co stanie się z psem, jeśli trafię do szpitala? Jeśli w Twoim otoczeniu zupełnie brakuje kogokolwiek, kto mógłby przejąć opiekę nad Twoim psem, obowiązek ten spada na gminę – tak brzmią wytyczne Głównego Inspektoratu Weterynarii (GIW). Inspekcja weterynaryjna z reguły radzi opiekunom zwierząt, którzy z powodu choroby trafia do szpitala, aby rozważyli oddanie psa do hotelu dla zwierząt lub innego miejsca mogącego zapewnić bezpieczną nad nim opiekę. Zalecana jest takze możliwość poszukania informacji w Internecie w społecznościowych grupach wsparcia."Osoby, które nie mogą skorzystać z powyższych rozwiązań, powinny skontaktować się z właściwym dla miejsca pobytu urzędem gminy" - podaje Inspekcja art. 163 Konstytucji RP „organy samorządu terytorialnego powinny zaangażować się w tym zakresie we wsparcie dla osób objętych kwarantanną lub chorych.” 5. Czy mogę iść na spacer z psem po wprowadzeniu nowych zasad bezpieczeństwa? Według informacji na stronach polskiego rządu wyprowadzanie psa na spacer nigdy nie było zabronione – również w trakcie lockdownu. Możliwość wychodzenia z psem dotyczy rzecz jasna wyłącznie osób, które nie są na obowiązkowej kwarantannie. Według informacji na stronach polskiego rządu wyprowadzanie psa na spacer jest dozwolone. 6. Czy mogę iść do weterynarza, jeśli mój pies zachoruje? Jeśli jesteś objęty domową kwarantanną lub masz podejrzenie, że zostałeś zarażony koronawirusem, nie wolno Ci opuszczać domu i jechać do weterynarza. Zwiększyłoby to ryzyko zakażenia innych osób. Rutynowe badania, jak kontrola zębów czy szczepienia psa, powienieś przełożyć na czas późniejszy. W przypadku zagrożenia zdrowia lub życia Twojego psa poproś o pomoc znajomych lub przyjaciół, aby zawieźli psa do lekarza. Jeśli Twój pies na czas kwarantanny mieszka z osobą, która się nim zajmuje, nie zapomnij o przekazaniu jej książeczki szczepień. 7. Czym mogę zająć psa w domu? Dwutygodniowa domowa kwarantanna może się dłużyć w nieskończoność. Przygotowaliśmy kilka porad, jak możesz zajać psa domu. Istnieje bardzo wiele możliwości interakcji z czworonogiem, aby ani Tobie ani jemu nie było nudno. Krótkie jednostki treningowe z pewnością zapewnią Wam urozmaicenie. Możesz wykorzystać wolny czas, aby trenować wszystkie już znane psu komendy. O regularnych powtórkach wszak często na co dzień zapominamy. ‘Siad’, ‘leż’, ‘zostań’ czy ‘daj łapę’ – większość zwykłych ćwiczeń możesz wykonywać z psem również w czterech ścianach. Zajęciem przez psy najbardziej ulubionym jest szukania i węszenie. To dodatkowo wzmaga koncentrację czworonoga. Możesz regularny posiłek Twojego psa ukryć w innym miejscu i wyłożyć do niego trasę z psich ciasteczek. Za każdym razem zwiększaj poziom trudności. Puść wodze fantazji i sprawdź, jak czuły jest nos Twojego pupila. Z pustego kartonu możesz zbudować ‘skrzynkę węszyciela’. Do tego celu napełnij karton zwykłym gazetowym papierem i ukryj tam psie przysmaki. Jego zadaniem będzie ich znalezienie. Pomyśl, czy Twój pies nie mógłby Ci pomóc w porządkach. Jeśli nauczysz go aportowania (lub już to umie), będzie przynosił Ci różne przedmioty. Komenda ‘przynieś’ świetnie nadaje się do ćwiczenia również w domu. Oprócz piłek, pluszowych zwierzątek czy dummy, pies mógłby aportować również papcie, szmaty do podłogi i inne przedmioty. Pamiętaj o tym, aby rozdawane podczas treningu przysmaki wliczyć w dzienną dawkę karmy – inaczej Twoja kwarantanna może skończyć się dla psa nadwagą. Pies pomaga w sprzątaniu. 8. Psi koronawirus (CCoV) Infekcja psim koronawirusem CCoV to wysoce zaraźliwa choroba psów, która atakuje układ żołądkowo-jelitowy. Schorzenie to jest rozpowszechnione na całym świecie i dotyka tylko i wyłącznie psy. Nierzadko CcoV ma bardzo łagodny przebieg. Jeśli jednak wystąpi w połączeniu z parwowirozą lub pojawi się u psów ze słabym układem odpornościowym, może mieć przebieg bardzo ciężki. Najbardziej zagrożone są czworonogi w wieku szczenięcym. Psi koronawirus może się przenieść z odchodów zakażonego nim psa na Twojego pupila. Do typowych objawów u dorosłych osobników należą wymioty i biegunka. U szczeniaków po ciężkim rozwolnieniu często dochodzi do odwodnienia. Zapalenia jelita cienkiego, które czasem w wyniku infekcji się pojawiają, mogą doprowadzić do śmierci zarażonego szczeniaka. Psi koronawirus (CCoV) różni się od grasującego teraz COVID-19 i nie stanowi dla właścicieli psów żadnego ryzyka.
Piesek 2 lata. Nagle moj pies dostal na grzbiecie uczulenia, lekarz stwierdzila ze to od kota. Kot i pies dostali masc sam ja nakladal. Okazalo sie ze moj maz dostal czerwone plamy na ciele . Lekarze stwierdzili ze to jest od psa albo kota. Wiec pojechal z psem znow do weterynarz , stwierdzil, ze pies ma top od kota ze kot przynosi cos z dworu.
Bez kategorii Świat nie mówi już o niczym innym niż szerzący się wirus SARS-CoV-2. AVMA, który powoduje chorobę koronawirusową 2019 (COVID-19). W obawie o własne zdrowie, wielu właścicieli szuka informacji, czy ich zwierze jest dla nich zagrożeniem. Wszystko przez informację podaną przez Departament Rolnictwa, Rybołówstwa i Ochrony w Hongkongu (AFCD), który podał do do publicznej informacji, że uzyskał słabo dodatni test na wykrycie COVID-19 u psa, którego właściciel zachorował z powodu wirusa. Czy zwierzęta są wrażliwe na COVID-19? Test u psa po raz pierwszy został wykonany 26 lutego i wykrył niski poziom materiału SARS-CoV-2 w próbkach z jamy nosowej i jamy ustnej. Test został powtórzony inną metodą, do której wykorzystano test łańcuchowej reakcji polimerazy transkryptazy (RT PCR). Test RT PCR jest czuły, specyficzny i nie reaguje krzyżowo z innymi koronawirusami psów i kotów. W kolejnych dniach, na przestrzeni lutego i marca test powtórzono, nadal z wynikiem „słabo pozytywnym”, co sugeruje, że pies zetknął się z wirusem, jednak test nie rozróżnia czy w ciele zwierzęcia bytuje wirus, który jest zakaźny, czy pozostały jedynie ślady RNA po zetknięciu się z chorym właścicielem. Aby lepiej zrozumieć ten przypadek, naukowcy prowadzą dalsze badania. Częścią tych testów jest badanie serologiczne, aby sprawdzić, czy u psa występuje odpowiedź immunologiczna na wirusa. Próbka fazy ostrej była ujemna, co wskazuje, że obecnie nie ma mierzalnych ilości przeciwciał przeciwko wirusowi we krwi psa. Nie oznacza to, że pies nie jest zarażony wirusem, ponieważ nierzadko występuje w nim wynik ujemny na wczesnym etapie infekcji. Wykrywanie mierzalnych poziomów przeciwciał może potrwać 14 dni lub dłużej. Urzędnicy z Hong Kongu poinformowali, że druga próbka fazy „rekonwalescencji” zostanie pobrana później do dalszych badań. Dodatkowo, sekwencjonowanie genów wirusa SARS-CoV-2 od psa i jego właściciela wykazało, że są bardzo podobne. Czy to pies zaraził człowieka? Eksperci ze School of Public Health of the University of Hong Kong oraz College of Veterinary Medicine and Life Sciences of the City University of Hong Kong uważają, że konsekwencja i trwałość wyników sugerują w tym konkretnym przypadku, że wirus mógł rozprzestrzenić się z zarażonych ludzi na psa. Badanie serologiczne jest w toku. Testy zostały przeprowadzone przez laboratoria AFCD i School of Public Health na University of Hong Kong. Ten ostatni jest akredytowanym laboratorium referencyjnym dla WHO do testowania SARS-CoV-2. Ten pies, jest jednym z dwóch psów, podlegających kwarantannie w oddzielnych pokojach, w obiekcie w porcie Hong Kongu. Drugi pies miał negatywne wyniki testów na obecność wirusa. Oba psy są pod opieką i żaden z nich nie wykazywał żadnych oznak zachorowania na COVID-19. W innych testach IDEXX ogłosił 13 marca, że ​​w tym czasie dokonał oceny tysięcy próbek psów i kotów zatwierdzonych według nowego systemu badań weterynaryjnych w kierunku wirusa COVID-19 i nie uzyskał pozytywnych wyników. Materiały wykorzystane do opracowanie i walidacji testu uzyskano z próbek przesłanych do laboratoriów referencyjnych IDEXX w celu przetestowania PCR. Biorąc pod uwagę powyższe informacje, oraz zdanie ekspertów chorób zakaźnych, zajmujących się zdrowiem zwierząt na całym świecie,na obecną chwilę nie ma dowodów aby zwierzęta domowe mogły przenosić COVID-19 na inne zwierzęta, w tym ludzi. Czy zwierzęta domowe mogą pomóc w rozprzestrzenianiu się COVID-19? COVID-19 jest zwykle przenoszony przede wszystkim, gdy dochodzi do kontaktu z wydzielinami ciała zarażonej osoby, takimi jak ślina lub kropelki śluzu podczas kaszlu lub kichania. COVID-19 może być przenoszony przez dotknięcie zanieczyszczonej powierzchni lub obiektu a następnie dotykanie ust, nosa lub oczu, ale wydaje się, że jest to droga wtórna. Gładkie, nieporowate powierzchnie (np. blaty, klamki do drzwi) przenoszą wirusy lepiej niż porowate materiały (np. papierowe pieniądze, futro zwierząt domowych), ponieważ porowate, a zwłaszcza włókniste materiały pochłaniają i zatrzymują patogen (wirus). Ponieważ sierść twojego zwierzaka jest porowata, a także włóknista, jest bardzo mało prawdopodobne, abyś zachorował na COVID-19 przez głaskanie lub zabawę się ze swoim zwierzakiem. Ponieważ jednak zwierzęta mogą przenosić inne choroby na ludzi,tak zwane zoonozy, zawsze dobrze jest umyć ręce przed i po interakcji ze zwierzętami. Aby zminimalizować ryzyko, upewnij się, że zwierzę jest zadbane, regularnie myj miski z jedzeniem i wodą dla zwierząt, pierz materiały pościelowe i zabawki. Czy istnieją specjalne środki ostrożności, które ograniczają rozprzestrzenianiu się choroby? Jeśli jesteś chory zminimalizuj kontakt z innymi ludźmi, najlepiej wtedy unikać przebywania w jednym pomieszczeniu, korzystania ze wspólnej łazienki, zalecanie jest noszenie maski na twarzy. Często myj ręce, zwłaszcza gdy wcześniej dotykałeś twarzy. Korzystaj ze środków dezynfekcyjnych. Użyj chusteczki, jeśli chcesz kaszleć lub kichać i wyrzuć ją zaraz po skorzystaniu, następnie umyj ręce. Jeśli nie masz pod ręką chusteczek, kaszląc lub kichając rób to w zgięcie łokcia lub w rękaw. Ze względu na dużą ostrożność AVMA zaleca stosowanie tego samego rozsądnego podejścia podczas interakcji ze swoimi zwierzętami w domu. W przypadku COVID-19 nadal zaleca się, aby osoby chore na ograniczały kontakt ze zwierzętami do czasu uzyskania dodatkowych informacji o wirusie. Tak więc, jeśli jesteś chory, poproś innego członka gospodarstwa domowego o wychodzenie, karmienie, pielęgnację i zabawę ze swoim zwierzęciem. Jeśli masz zwierzę służbowe lub nie masz kogo poprosić o pomoc, zadbaj o noszenie maski, w trakcie czynności przy pupilu. Nie dziel się jedzeniem, nie całuj ani go nie przytulaj. Umyj ręce przed i po każdym kontakcie ze zwierzęciem domowym lub zwierzęciem służącym. Nie dziel się naczyniami, szklankami, filiżankami, ręcznikami lub pościelą z innymi ludźmi lub zwierzętami w domu. Jak przygotować się do opieki nad zwierzęciem na wypadek choroby? Przede wszystkim znajdź osobę, która podejmie się opieki nad Twoim zwierzęciem w przypadku Twojej choroby. Upewnij się, że masz przygotowany zestaw ratunkowy zawierający zapas jedzenia na co najmniej dwa tygodnie oraz wszystkie potrzebne leki na minimum taki okres. Tworząc zestaw ratunkowy, warto przemyśleć jakie akcesoria mogą się przydać w przypadku dwutygodniowej kwarantanny zwierzęcia w domu lub potrzeby ewakuacji. Wśród najbardziej potrzebnych produktów nie zapomnij o jedzeniu, zapasie wody, podkładach chłonnych i/lub lub zapasie żwirku do kuwety. Jestem chory na COVID-19, a moje zwierze wymaga wizyty u weterynarza. Co zrobić? Jeśli jesteś chory na COVID-19 lub inną chorobę zakaźną, powinieneś pozostać w domu, minimalizując kontakt z innymi ludźmi, dopóki nie wyzdrowiejesz. W związku z tym, jeśli wizyta dotyczy np. corocznego rutynowego szczepienia, planowanej operacji, należy przełożyć wizytę w czasie, do czasu wyzdrowienia, kiedy nie będziesz już stwarzał ryzyka przekazania infekcji innym osobom, które możesz spotkać podczas takiej wizyty, w tym właścicielom zwierząt domowych lub innym osobom zwierzęta i personel kliniki weterynaryjnej. Jeśli jesteś chory na COVID-19 i uważasz, że twoje zwierzę domowe lub zwierzę służbowe jest chore, powinieneś zwrócić się telefonicznie o pomoc do lekarza weterynarii, aby ustalić, jak najlepiej zapewnić odpowiednią opiekę zwierzęciu, minimalizując ryzyko przeniesienia COVID-19 na inne osoby. W trakcie rozmowy, wraz z weterynarzem, możecie określić pilność, z jaką zwierzę wymaga specjalistycznej opieki weterynaryjnej oraz dalsze postępowanie. Co powinienem zrobić, jeśli moje zwierzę zachoruje po kontakcie z chorym na COVID-19? Zadzwoń do weterynarza i powiedz, dlaczego jesteś zaniepokojony chorobą zwierzęcia (np. jakie objawy kliniczne choroby widzisz). Koniecznie uprzedź w rozmowie, że zwierze mogło mieć kontakt z osobą chorą na koronowirusa. Prawdopodobnie zarówno Ty jak i Twój zwierzak, będziecie poddani kwarantannie. Kontakt bezpośredni z innymi ludźmi, w tym przypadku nie jest wskazany. Nie zabieraj zwierzęcia do kliniki weterynaryjnej, dopóki nie skonsultujesz się ze swoim weterynarzem i wspólnie nie ustalicie dalszego postępowania. Psy i koty z objawami ze strony układu oddechowego powinny zostać ocenione przez lekarza weterynarii pod kątem bardziej powszechnych patogenów układu oddechowego, zanim lekarz zacznie je oceniać pod kątem COVID-19. Należy pamiętać, że obecnie istnieją ograniczone dowody na to, że zwierzęta mogą zostać zarażone SARS-CoV-2. Nie ma dowodów sugerujących, że zwierzęta domowe mogą rozprzestrzeniać COVID-19 na inne osoby lub inne zwierzęta domowe. Dodatkowe informacje można uzyskać na stronie Materiał przygotowano na podstawie COVID-19:FAQs FOR PET OWNERS (Updated as of 10:00 PM March 14, 2020)
Ptasia grypa nie stanowi dużego zagrożenia dla ludzi; w Polsce nie zarejestrowano dotąd przypadków zakażenia od kotów czy innych zwierząt – wskazał w środę szef GIS Krzysztof Saczka. Dodał, że obecnie nie ma też żadnych zgłoszeń o chorych kotach. PAP/Grzegorz Michałowski. Na antenie TVP3 Warszawa Saczka był pytany o
Kot nie sika do kuwety Koty są zwierzętami z natury czystymi. Często się myją i załatwiają swoje potrzeby do piasku, skrupulatnie zakopując odchody. jednak może zdarzyć się, że kot przestanie... Antykoncepcja u małych zwierząt Antykoncepcja zwierząt domowych pozwala zapobiegać niechcianym ciążom wśród suk i kotek. Nie jest praktykowana tylko u samic, ale także u samców. Istnieje wiele metod... Czy mój kot jest chory Każdy właściciel kota wie, jak osobliwe są to stworzenia. Z tego też powodu istnieje wiele mitów związanych z ich zachowaniem. Jednak czy na pewno wszystkie dziwne wybryki wynikają... Angiostrongyloza Angiostrongyloza to choroba pasożytnicza wywoływana przez nicienia Angiostrongylus vasorum, należącego do nadrodziny Metastrongyloidea. Obecnie pasożyt występuje w wielu krajach, w... Białaczka kotów Wirus białaczki kotów należy do rodziny retrowirusów. Potrafi przetrwać wiele miesięcy czy nawet lat w organizmie w stanie tzw. „uśpienia” i dopiero później uaktywnić się i... Toksoplazmoza Toksoplazmoza jest poważną chorobą odzwierzęcą. Wywołuje ją pierwotniak toksoplasma gondii. Występuje nie tylko u zwierząt, ale i u ludzi. Jednak jedynie zwierzęta z rodziny... Syndrom urologiczny kotów Syndrom urologiczny kotów (SUK) obejmuje zespół zaburzeń, które dotyczą układu moczowego. Objawy kliniczne często przypominają te, które obserwuje się w zapaleniu pęcherza... Nadczynność tarczycy u kotów Nadczynność tarczycy (hipertyreoidyzm) jest schorzeniem wywołanym przez nadmierną produkcję hormonów tarczycy (trijodotyroniny i tyroksyny) w organizmie kota. Występuje najczęściej ... Chlamydioza Chlamydioza jest zakaźną chorobą kotów wywoływaną przez bakterie chlamydia psittaci. Zarazki te zachowują się podobnie do wirusów – nie są w stanie przebywać długo bez... Choroba lokomocyjna u kota Choroba lokomocyjna, czy inaczej nietolerancja transportowa dotyka nie tylko ludzi. Cierpią na nią również nasi czworonożni pupile. Jest to podobnie, jak u ludzi, niechęć do jazdy...
Kot to nie tylko przyjemność kontaktu z miękkim futrem czy uspokajające mruczenie, ale także ryzyko chorób. Wśród chorób, jakimi możemy zarazić się od kota, to m.in. choroba kociego pazura, bąblowica i toksoplazmoza. Więcej takich historii znajdziesz na stronie głównej Onet.pl.

O nas Zagadnienia Ekspert radzi Cykle życiowe pasożytów Do pobrania Linki Media Kontakt Kategorie Ekspert radzi Zagadnienia Choroby odzwierzęce Zarażenia pierwotniakami Zarażenia tasiemcami Zarażenia nicieniami Zasady odrobaczania Cykle życiowe pasożytów Więcej z tej kategorii Świerzbowiec drążący koci Toxoplasma gondii Bąblowica wielojamowa (alweolarna echinokokoza, alweokokoza) Lejszmanioza (Leishmania infantum) Kleszcze – niebezpieczeństwa, zagrożenia, działania zapobiegawcze. Borelioza Nie można. Owsik ludzki jest pasożytem wyłącznie ludzkim. Psy i koty nie mają owsicy.

\n\n \n czy pies moze sie zarazic od kota
Grzybobranie ? choć przyjemna czynność, a jeszcze przyjemniejsze konsumowanie grzybów, należy podczas ich zbierania być bardzo ostrożnym. Toksykolog, dr Piotr Burda opowiada o zasadach, których powinien przestrzegać każdy grzybiarz. Lek. Bartłomiej Grochot. Witam. Prawdopodobieństwo jest niewielkie, jeśli ten lis Pana nie ugryzł.

Czy fiv można zarazić się od kota? W trakcie swojej praktyki jako lekarz weterynarii, niejednokrotnie spotykam się z chorobami zakaźnymi u zwierząt domowych. Często, gdy podczas wykonywania diagnostyki pada określenie „choroba zakaźna”, pierwszym pytaniem właściciela jest – czy można się tą chorobą zarazić od kota? Czy jest ona dla człowieka groźna? Czy jest niebezpieczna dla dzieci? Dziś chciałabym wyjaśnić, czym jest koci HIV. Co to jest FIV u kota?W jaki sposób dochodzi do zarażania wirusem FIV?FIV u kota objawyKoci AIDS diagnostykaLeczenie Wirusa Nabytego Niedoboru Immunologicznego KotówJak możesz uchronić swoje zwierzę przed wirusem FIV?Co zrobić, kiedy u Twojego kociaka zdiagnozowany FIV? Co to jest FIV u kota? FIV, ponieważ taki jest prawidłowy skrót kociej choroby, to Wirus Nabytego Niedoboru Immunologicznego (odporności) Kotów (ang. feline immunodeficiency virus). Jest to wirus, który wywołuje u kotów domowych niedobór odporności, który określany jest jako „zespół niedoboru odporności”, a potocznie zwany jest kocim AIDS. Przebiegiem i sposobem zarażania przypomina ludzką odmianę tej choroby. Po raz pierwszy opisano go w 1986 roku, w Kalifornii, gdzie stwierdzono w jednym z domów w miejscowości Petaluma dużą grupę kotów, wolnych od FeLV (kociej białaczki), u których stwierdzano objawy bardzo obniżonej odporności o takim samym przebiegu choroby. Ostatecznie wyizolowano nowy typ wirusa, który okazał się właśnie odpowiedzialny za występowanie FIV. W jaki sposób dochodzi do zarażania wirusem FIV? Kot może zarazić się fiv? ” src=”https://cowsierscipiszczy. Pl/wp-content/uploads/2016/04/jak-kot-moze-zarazic-fiv. Jpg” alt=”jak kot może zarazić się fiv? ” width=”1200″ height=”800″ data-wp-pid=”2159″ /> jak kot może zarazić się fiv? Wirus obecny jest w: kociej ślinie, krwi, mleku, nasieniu, innych płynach ustrojowych. Najczęściej jednak dochodzi do infekcji w trakcie walk i pogryzień wzajemnych przez koty wolno żyjące i wychodzące. FIV u kota objawy Jakie są objawy fiv? Po kontakcie z wirusem możemy wyróżnić kilka etapów, najczęściej mówimy o pięciu kolejnych fazach rozwoju choroby. Faza 1 – jest to okres od momentu kontaktu z wirusem do około 6-9 tygodni. W tym czasie stwierdza się bardzo dużą ilość wirusa we krwi, organizm reaguje zatem jak na każdą infekcję wirusową. Często stwierdza się gorączkę, apatię, mogą występować zaburzenia żołądkowo – jelitowe. W trakcie badania zwierzęcia możemy wyczuwać powiększone węzły chłonne, nasunięte trzecie powieki. Jeśli organizm zwierzęcia ma wyższą odporność, właściciel może nie zaobserwować żadnych objawów klinicznych. W tym też okresie dochodzi do namnażania się wirusa w organizmie zwierzęcia. Faza 2 – jest to okres, w którym nie stwierdza się charakterystycznych zmian w organizmie zwierzęcia klinicznie. Inaczej jest to tak zwana faza bezobjawowa. Dochodzi do rozprzestrzeniania się wirusa po organizmie kota ale bez cech charakterystycznych jak w fazie 1. Może trwać kilka miesięcy lub lat. Kot staje się bezobjawowym nosicielem i siewcą wirusa. Jest potencjalnym zagrożeniem dla innych kotów. Faza 3 – na tym etapie stwierdzamy pogarszającą się kondycję zwierzęcia, obecność powiększonych węzłów chłonnych jeszcze bez wtórnych infekcji i dodatkowych objawów. Często stan kota tłumaczony jest wiekiem – staje się powolniejszy, częściej śpi, gorzej je. Ten etap może trwać kilka tygodni lub miesięcy. Faza 4 – w tym momencie zwierzęta trafiają do nas, lekarzy weterynarii najczęściej. Właścicieli niepokoją pogarszająca się kondycja skóry, zębów, często stwierdza się infekcje górnych dróg oddechowych, zapalenie dziąseł czy trudno gojące się rany na skórze. Opiekunowie zgłaszają pojawiające się często wymioty, coraz gorszy apetyt, spadek masy ciała. To w tym momencie najczęściej wykonujemy na prośbę właścicieli testy w kierunku chorób zakaźnych i właśnie w tej fazie najczęściej jest diagnozowany koci FIV. Faza 5 – do tego etapu najczęściej dochodzi u kotów wolno żyjących. Stwierdzamy wtedy bardzo duże osłabienie organizmu, niewydolność wielonarządową – nerek, wątroby, serca. U kotów domowych, jeśli właściciel wcześniej nie podjął takiej decyzji lub jeśli wtórne powikłania choroby są zagrażające życiu – jest podejmowana decyzja o eutanazji zwierzęcia. Koci AIDS diagnostyka Wykrywanie wirusa odbywa się w gabinecie weterynaryjnym za pomocą szybkich testów diagnostycznych wykorzystujących metodę ELISA (Enzyme Linked Immunosorbent Assay, czyli test immunoenzymatyczny inaczej nazywany immunoenzymosorpcyjnym). Jest to jeden z najpowszechniej stosowanych testów w badaniach naukowych oraz diagnostycznych. Służy do wykrywania określonych białek w badanym materiale z użyciem przeciwciał i określonych enzymów. Test FIV należy wykonywać u zwierząt powyżej 6 miesiąca życia, kiedy obecność przeciwciał matczynych nie jest już stwierdzana. Już po 10 minutach mamy odpowiedź, czy w organizmie zwierzęcia mamy obecnego wirusa, czy jest on wolny od niego. Wystarczy tylko kropla krwi do wykonania takiego testu. Test fiv Jeśli diagnoza jest pozytywna, co oznacza, że stwierdzono obecność wirusa, a chcemy mieć 100% pewności, możemy wykonać dodatkowe badania w specjalistycznych laboratoriach. Czas oczekiwania na wynik jest do 10 dni roboczych, ale daje pewność diagnozy. Zobacz na poniższym wideo jak może wyglądać kot ze zdiagnozowanym FIV Brady, an FIV cat, loves to have eye contact Leczenie Wirusa Nabytego Niedoboru Immunologicznego Kotów Samej obecności wirusa FIV w organizmie kota nie jesteśmy w stanie zwalczyć. Możemy jedynie poprawiać odporność zwierzęcia, chronić przed wtórnymi infekcjami bakteryjnym i innymi wirusami poprzez: regularne szczepienia, odrobaczenia, leczenie pojawiających się bieżących problemów zdrowotnych od razu po ich zaobserwowaniu. Jak możesz uchronić swoje zwierzę przed wirusem FIV? W Polsce szczepionka przeciw temu wirusowi nie jest dostępna. W Stanach zjednoczonych została zarejestrowana szczepionka, która zawiera 2 podtypy wirusa, nie chroni więc w pełni przed infekcją innymi podtypami tego wirusa. Aby ograniczyć szerzenie się wirusa wśród kotów domowych i wolno żyjących, najlepiej jest sterylizować i kastrować osobniki niehodowlane aby zapobiegać walkom i pogryzieniom w stadach kotów. Co zrobić, kiedy u Twojego kociaka zdiagnozowany FIV? Co zrobić kiedy u kota stwierdzono fiv? Należy pamiętać, że wirus ten nie jest chorobotwórczy dla ludzi. Jeśli mamy wątpliwości czy nasze zwierzę mogło zostać zainfekowane, należy test powtórzyć w przeciągu 3-6 tygodni, ponieważ zdarzają się wyniki tzw. fałszywie dodatnie. Jeśli natomiast diagnoza postawiona na podstawie wyników badania klinicznego i wykonanego testu jest jednoznaczna, należy zapewnić zwierzęciu odpowiednia opiekę lekarsko – weterynaryjną celem zwalczania wtórnych infekcji, regularnej profilaktyki i odrobaczeń a także kontroli krwi. Należy uniemożliwić kontakt z osobnikami zdrowymi ze względu na możliwość infekowania innych kotów. Zwierzę powinno dostawać karmę bardzo dobrej jakości, zawierającą składniki naturalnie podnoszącą oporność – bogatą w lizynę, nienasycone kwasy tłuszczowe a jako suplementu można wprowadzić preparaty z betaglukanem. Podsumowanie Po przeczytaniu tego artykułu wiesz już jak Twój kot może zarazić się wirusem FIV i jak możesz temu zapobiec. Wyjaśniłam Ci też jakie są objawy i przebieg kociego HIV, oraz jak postępować kiedy koci AIDS zostanie już wykryty. Czy zatem zwierzę ze stwierdzonym feline immunodeficiency virus stanowi dla nas zagrożenie i powinniśmy poddać je eutanazji? Na oba pytania, na podstawie doświadczenia lekarskiego i obserwacji własnych mogę odpowiedzieć – kot, u którego stwierdzono FIV nie stanowi zagrożenia dla ludzi, gdyż nie mogą się nim zarazić poprzez kontakt z krwią czy śliną kotów. Co więcej, przy odpowiednio prowadzonej profilaktyce i zapewnieniu odpowiednich warunków żywieniowych i bytowych – może pożyć wiele lat bez wtórnych powikłań i objawów klinicznych.

Koszt sterylizacji całkowitej – czyli kastracji – kotki mieści się zwykle w przedziale od 150 do 300 zł. Kastracja kocura natomiast zamyka się zazwyczaj w cenie 100–200 zł. Pamiętaj jednak, że koszt zabiegu zależy od cennika Twojej lecznicy i może nie uwzględniać dodatkowych badań oraz wizyt przed i po zabiegu.
Odpowiedzi EKSPERTClementine odpowiedział(a) o 20:06 Zależy. Większość "psich" wirusów i bakterii nie działa na ludzi, ale są wyjątki, np. wścieklizna. Tak, człowiek może zarazić się wścieklizną. Ale ,,psie choroby" typu nosówka, nie występuje u ludzi, więc zależy. Jeśli chodzi o to czy pies może zarazić się od człowieka - tak. Może się szybko zarazić, natomiast pies człowieka nie zarazi. blocked odpowiedział(a) o 19:03 EKSPERTAll Rekin odpowiedział(a) o 21:21 Można się z psem wzajemnie pozarażać różnymi chorobami. Na szczęście dla obu gatunków nie jest tego dużo. Np. wścieklizna i choroby pasożytnicze, to te najbardziej znane. da sie w obie strony. Zazwyczaj nic sie nie dzieje ale jak pies ma slaba odpornosc, np po antybiotyku, to moze sie zarazic np anginą, katarem i innymi takimi 'prostymi' chorobami, zapalenie gardla (chociaz nie wiem czy tym sie w ogole zaraza)U czowieka jest tak samo, ale mowie, nie jest to częste EKSPERTDeliya odpowiedział(a) o 21:26 Niektórymi chorobami tak, ale nosówki mieć nie będziesz :D Świerzbem możesz się zarazić, wścieklizną, przeziębieniem kiedyś kota zaraziłam, ale nie wiem jak i czy to był zbieg okoliczności. Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub e4TVEb.
  • aocnvt3fpt.pages.dev/12
  • aocnvt3fpt.pages.dev/88
  • aocnvt3fpt.pages.dev/3
  • aocnvt3fpt.pages.dev/58
  • aocnvt3fpt.pages.dev/35
  • aocnvt3fpt.pages.dev/33
  • aocnvt3fpt.pages.dev/6
  • aocnvt3fpt.pages.dev/57

    • czy pies moze sie zarazic od kota